Afdeling Lokeren

9 oktober 2018. Smiekeltocht.

 Iedereen die vanochtend buiten keek kon het zien. “Wat kon je zien ?” hoor ik u denken. Wel, namelijk dat die van Vl@s Lokeren toch weer eens geluk hadden met het weer. Al van reeds rond den elven begon iedereen die ingeschreven had toe te stromen aan het stadhuis, het is te zeggen, meer bepaald aan de buren ervan, de dienst toerisme.

Het gebeurt namelijk al eens  dat men verkeerdelijk kwart voor elf in plaats van kwart over elf in zijn virtuele agenda zet, maar wat geeft dat als je je kan koesteren in het zonnetje bij een koffie op een naburig terrasje ? En misschien was dit euvel wel gebeurd met voorbedachte rade, teneinde moeder de vrouw wat aan te sporen om op tijd te zijn, wie zal het zeggen ?

Iets voor halftwaalf kwam Linda, onze stadsgids door de deur (gelukkig maar, want door het raam zou pijnlijk zijn en in dit geval schade aanrichten, daar het niet open kan) naar buiten met haren velo, een dienstfiets, die onze ridders, eh redders, in nood toch wat aanpasten aan haar lengte.  Waarmee ik wil zeggen dat ze fluks een tang tevoorschijn haalden om een vijs hier en een moer daar wat aan te draaien, kwestie van ervoor te zorgen dat haar fiets maatwerk werd.

Fluks sprongen wij daarna op ons rijwiel om langs de museumbrug de dijk te nemen en dan onze weg te vervolgen naar “de route”, het fietspad op, richting Daknam. Onderweg leerden we aan de troon van koning Nobel over het verhaal uit de dertiende eeuw, geschreven door Willem die Madocke maeckte, namelijk “Van den vos Reynaerde”.  Hij schreef over de snode en ontuchtige clerus en adel, die je kon herkennen in de karaktereigenschappen en gedragingen van de dieren uit het epos. Langs het pad aldaar staan verschillende beelden van wie je de beschrijving en het verhaal o.a. hier kunt vinden (let wel, betreden op eigen risico, er staat minstens één dt-fout in).

Na deze wijsheden sprongen we alweer gezwind en gezind  op de fiets om onze weg verder te zetten, door het Catharinastraatje richting fietspad, en nog een zijweggetje in, om onze eerste smiekelrustpauze te vinden, zijnde de Italiaan “Spacca Napoli”, waar we onze aperitief kregen en we ons Italiaans wat konden bijschaven met de woorden : prosecco, salute, pizza, bruschetta en molto bene.

Iets minder fluks (onze magen waren gevuld met, jawel -hoe kan u het raden-  prosecco, bruchetta en een stuk pizza), zwierden we ons been over onze fiets en reden we naar “Den bascuul” waar ons hoofdgerecht werd opgediend.

Nu onze inwendige mens ook versterkt was, werd het tijd om ons intellectueel niveau wat op te krikken aan de Kruiskapel, waar we leerden dat Boudewijn met de Negen Ponden hier ooit twee kruisen vond. Wie het hele verhaal over de geschiedenis van de Kruiskapel wil lezen kan hier terecht. Je vindt er ook uitleg over de zestiende statie.

Wie langs de Liniewegel wil fietsen, moet natuurlijk ook weten waarom de Liniewegel zo heet, moet onze gids gedacht hebben, want prompt begon ze ook te vertellen over het ontstaan ervan (zie ook de website van vzw Durme). Het is in elk geval een prachtig stuk natuur, stiltegebied ook, waar Eksaarde en dus ook Lokeren terecht trots op kan zijn.

Zo fietsten we langsheen de reeds besproken Liniewegel richting Eksaardse Dam, waar de verwenkoffie klaarstond en we de nodige suikers en cafeïne  tot ons konden nemen om de tocht naar huis zonder moeite te ondernemen.

Maar Linda zou Linda niet zijn als ze ons niet het verhaal zou vertellen over hoe de raap op het wapenschild van o.a. Lokeren terecht kwam. Rapen werden eerder toevallig ontdekt als voedsel voor dieren in de winter. Tot voor die tijd moest men de dieren slachten omdat ze door voedselgebrek de winter anders toch niet zouden overleven. Maar doordat de rapen konden dienen als wintervoedsel, kon men de “twieë koe’n en een alf peïrd” in leven houden. En dat bracht meer welvaart.
Lokeraars staan dan ook bekend als raupenfretters. Wie kent immers het beroemde spreekwoord niet : “Raupen doen het gat gaupen”, en :  “Veur alke beete een scheete”. Zeg dat Linda het gezegd heeft.

Niemand zal er dus aan twijfelen dat deze smiekeltocht alweer zorgde voor een onvergetelijke dag, die we met zekerheid en enige trots toch weer een gouden randje mogen geven.  En wat doen Lokerse Vl@ssers als ze content zijn ? Juist, napraten op een zonnig terrasje, en dit keer kozen we Cantine Roland.

Vooraleer je de alweer prachtige foto’s op onze blog bekijkt, die een impressie geven van deze smiekeltocht, volgt er nieuws over onze actie voor De Warmste Week, heet van de naald, of tenminste uit de oven :
We doen dat goed ! De verkoop loopt prima en we kunnen al een cheque van minstens duizend euro (jawel !!!)  uitschrijven voor Emiliani ! Dank je wel aan onze baksters en aan iedereen die dit project steunt.

 

Geschreven door Marie-Christine De Smet op 10/10/2018 16:48:25